Groots en niet eens volmaakt

Groots en niet eens volmaakt

Groots is hij, en niet eens volmaakt. In één oogopslag kan je hem niet vatten, Down De Reus. Ik zit neer op mijn zaalstoel en mijn ooghoogte reikt nauwelijks aan zijn enkels. Hij dwingt je steil de hoogte in te kijken. Uit voorzorg maakte ik een afspraak met mijn chiropractor. ‘Te weinig beweging, te starre houding, jullie zaalwachters’, gooit die me altijd weer in het gezicht terwijl hij mijn nek breekt.

Onze toekomst

Als een vuurtoren staart de reus de verte in en tast de toekomst af. Want daar draait het hier om: onze toekomst. Fascinerend en verontrustend tegelijk. Mijn werkethiek verbiedt me echter hier lang te blijven hangen en mijmeren. Ik veer rechtop en in een slakkengang zet ik mijn traject voort, nog maar eens (het leven van een suppoost), maar nooit een keer teveel hier. Want er is zoveel te zien, te horen en beleven, dat ik na elke dagtaak rijker thuiskom.

Zopas nog ontdekte ik een spitante passage in het Leporelloboek, het verhaal van de belaagde jonge moeders, dat zich slechts schoorvoetend en zigzaggend ontvouwt en onthult.
Geen halve draai verder blijft mijn blik steken bij een hilarisch fragment uit dat ene gigantische schilderij. Dolkomische zwangerschappen: een vleugje absurditeit en onbezorgdheid ter compensatie van de zwaarte die hier hangt, spookt en speelt, denk ik dan.

Bezwerende drone

Mijn toezichtersblik richt zich op een handvol bezoekers dat diep in een beklijvend tekendagboekverhaal duikt. Je kan uren blijven hangen tussen de talrijke tekeningen die getuigen van de kwaadaardige gevolgen van een kunstmatig vrouwelijk hormoon. Hé, daar is die bezwerende drone terug! Onvoorspelbaar valt die de ruimte binnen en gaat zo weer liggen. Wat verderop hoor je twee stemmen uit een heuse roadmovie, zowaar.

Ik versnel mijn pas en ga checken waar de andere bezoekers zich bevinden. Vrouwenstemmen uit vier soundshowers waaien voorbij, een soort zwerm zet de terugkerende drone om in ongemakkelijk gezoem. Het voelt aan als een visuele en emotionele roller coaster. ‘Kan er überhaupt een verband bestaan tussen een roller coaster en een zaalwachter?’, hoor ik het cliché misprijzend denken. Ik weet wel beter.

Wat verderop in de donkere ruimten lijken twee tegenover elkaar staande videoprojecties een stel zomerse bezoekers te pletwalsen. Hun gevolg liep zich daarnet los van hen en daalt wat verderop de trap af, de tombe van de laatste Downer binnen. Je wordt er zowaar in de toekomst gekatapulteerd. Om van daaruit naar het heden te kijken. Geestig en onheilspellend tegelijkertijd, die tombe. Wat een ongebreidelde verbeelding spreiden die kunstenaars hier tentoon! Om van de effecten ervan op brein en gemoed niet te spreken.

Door de hellepoort

Terwijl ik het toenemend aantal bezoekers nauwlettend maar onopgemerkt in de gaten hou, beukt in de verte een dreunend geluid op me in. Het sleurt me nog maar een keer mee door de hellepoort. Ik word hier telkens weer ingepakt, geloof me vrij. Maar ik moet noodgedwongen afstand nemen. Mij van mijn toezichterstaak kwijten. Om pas daarna op zoek te gaan naar die intrigerende Tasmaanse tijger. Of die nog ergens in leven zou zijn…?

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *