THE HEART IS THE MUSCLE WE LIKE TO WORK OUT

Het blijkt plots een onverwacht cadeau.

Suppoost zijn op een zonnige zaterdag.
Het suppoosten zelf laat ik over aan de zaalwachter van het Museum Dr. Guislain.
Hij zit te wachten naast de deur van de grote vergaderzaal die leeg is. Godot lijkt nooit ver weg.
Ik ontvang de dansers van Passerelle vandaag buiten in de tuin.
Ze arriveren één voor één: een choreografe, een indrukwekkende muzikant met een nog indrukwekkender groot instrument, drie huppelende jonge dames met lange haren en twee heren met het syndroom. De cameraman komt later. Zijn zus sleept met koffie, water, koeken, een computer en de danskleren.

Het is spannend, ongewoon en uitdagend.

Op zaterdagnamiddag is de sfeer in het Museum Dr. Guislain anders dan anders. De patiënten, uit het ziekenhuis in de buurt, zitten gezellig samen rond de tafel. Eén bestelt het zwaarste bier van de hele menukaart.
Een andere bekijkt ons nieuwsgierig en draait herhaaldelijk en met slepende voeten, rond de contrabas die ligt te wachten in de schaduw van de gaanderijen.
De cameraman komt lachend binnengewandeld. Vandaag wordt deel twee gefilmd van een videowerk dat straks op de tentoonstelling van Bloedtest komt. De titel van het werk is D-EFFECT.
D- EFFECT gaat over effecten en defecten, over de blik van de andere.
Blikken kunnen ontbloten, kunnen jou tot een voorwerp maken.

De binnentuin verandert in een grote klankkast.

De dansers kleden zich om. De muzikant neemt zijn grote contrabas.
Lichaamstaal, architectuur, muziek, schaduw en licht, verbinden zich naadloos.
De patiënten kijken van uit de coulissen.
De toevallige passanten krijgen een gratis concert, dansperformance in begrepen.
Lisi Estaras danste jaren geleden ‘Iets op Bach’. Nu gaat ze op zoek naar de danstaal van de art brut: The Heart is the muscle we like to work out. Ze speelt met tegenstellingen in het werk dat ze voor Bloedtest creëert.
Je ziet de dansers in de ruimte van de dansstudio. Ze zijn opgesloten in zichzelf.
Ze schreeuwen het uit.
De scenes in de tuin, tonen de belofte van een soort ideale en vrije wereld.  Een ‘Huis Clos’ tegenover the ‘Paradise Lost’ Garden.

De mens als een wit blad.

Gelukkig hebben we altijd alle kennis en informatie van de hele wereld op zak.  Een paar muisklikken op je telefoon verder en je komt bij Sartre en het existentialisme. ‘Huis Clos’ betekent zoveel als ‘achter gesloten deuren’.  Sartre werkte hard tijdens de tweede wereldoorlog.  Hij schreef dit toneelstuk waarin hij uitlegt dat de mens als een wit blad wordt geboren. Dat witte blad wordt tijdens het leven volgeschreven.
Bij Sartre is de mens verantwoordelijk voor zijn daden en zijn niet daden.  De maakbaarheid loert al om de hoek.
‘Paradise lost’ is dan weer een lang gedicht.
In het verloren paradijs stelt de blind geworden dichter Milton vragen over macht en onmacht.
Godot is het absurde deel, de afwijking of de afsplitsing van het existentialisme.

Iedereen is content.

Ze blikken de scenes in. Het voelt juist aan. Samen dingen maken die dieper gaan en breder reiken.
It takes two to the tango. En meer dan twee ook.

Als ik ’s avonds thuis kom zoek ik de trailer op . It takes two to the tango!
Het blijkt plots een onverwacht cadeau: sonicomania

Groeten van de vrouwelijke suppoost

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *