Op zoek naar de perfecte vraag

Hij rolt met zijn ogen, zijn hele lichaam spreekt.
We zijn op zoek naar de perfecte vraag!
De perfecte vraag, de perfecte vraag, de perfecte vraag…
Het blijft als een echo in mijn oren klinken.

We trekken een streep.

De kunstenaar verdedigt zijn zaak door dik en dun:  we richten een partij op, UP, de UP partij, United Perfection… Onze rode bic is de metafoor voor slechte punten.  We trekken een streep. Een streep in de lucht. Een lijn met een vliegtuig. We corrigeren de genen en maken een foute groep. En de lucht, de lucht is de publieke ruimte.
Zijn stem gaat altijd maar luider.  Hij zet elk woord met een stevige klank neer. Tussen twee woorden in, ademt hij diep.

Met passie voor de kunst.

Iedereen luistert. Het klinkt als een echo in mijn oren.
Meer passie voor de kunst en al haar kracht, kan ik me niet inbeelden. En dan slaat hij zijn schetsboek open.
Hij heeft een tekening gemaakt. We zien de typische 19de eeuwse architectuur van het Museum Dr. Guislain met een gaanderij die doet denken aan enge, lange kloostergangen rond grote, groene binnentuinen.
Bovenop die gaanderij zijn 16 vliegers getekend. Daarboven is in sierlijke letters geschreven: WIND/DIVERS.

Op zoek naar het perfecte beeld.

Ik breng drie ‘top’ modellen naar de studio van de kunstenaar en zijn collega’s. We klimmen tot onder de nok, op de zolder van het huis en komen terecht in een atelier, volgestouwd met materiaal.
Eén voor één trekken de modellen een wit T-shirt aan.  Hun gezichten en haren worden wit geverfd.  De kunstenaar monteert een rood lint voor hun ogen, rond hun hals.  Er gaat een soort vreemde tristesse van uit.  Die rode koord op de zolder suggereert het begin en het einde van een vlieger.

De kunstenaar heeft op zijn computerscherm een ruit van papier gekleefd.  De positie van elk model wordt zorgvuldig gewikt en gewogen.  Ze krijgen een attribuut in de hand.  De collega kunstenaars kijken mee naar elke foto.  Iets meer licht hier, een hand meer naar daar, het lint wat herschikken.
Opnieuw en opnieuw.  Op zoek naar het prefecte beeld voor het stellen van de perfecte vraag.

Ik hou echt van hen.

Het ene model, de dichter, voelt de ernst van de zaak haarscherp aan.  Ik ben zenuwachtig en triestig, zegt hij zacht, dicht tegen mijn oor.
Het model dat ook in de modewereld een model is, leunt zwaar op mijn arm. Ze is gewoon om te poseren.  Met een enorme traagheid legt ze haar witte haren in de plooi.  Ik was me morgen wel, zucht ze.
Het derde model, de danser, loopt kaarsrecht en vraagt me lachend of hij er ouder uitziet met zijn witte haren.

Ik hou echt van hen, denk ik.
Dat is een vaststelling en geen vraag.
De vragen komen straks wel…

Straks, als ze poseren op het dak van het Museum.
Een grappig verhaal vertelt dat de vlieger ontstaan is omdat een Chinese boer wou vermijden dat zijn hoed wegvloog. Hij maakte die vast met een lint aan zijn jas.
Andere legendes brengen de vliegers in verband met het bezweren van het kwaad.
De meest poëtische mythe is de mythe van de mens die de mens wil overstijgen en wegvliegen als een vogel in de open lucht.

Groeten,
de vrouwelijke suppoost

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *