Onder de membranen

In de schoot van het museum

De bibliotheek van het Museum dr. Guislain, de plek waar alle wijsheid vergaard wordt omtrent kunst en psychiatrie, bereik je via een labyrintische weg. Het is alsof je in de moederschoot van het instituut terechtkomt. Hier huizen wetenschap, kunst en stilte. Hier staan kunst, geneeskunde en psychiatrie geklasseerd maar bereidwillig voor inzage. Het is een netjes gestructureerde plek binnen het gebouw dat overigens geschiedenis ademt. Maar van stoffige naslagwerken merk ik weinig. De bib blijkt een kraaknette, nieuwe unit, ingepast in het oude kader. Belangwekkende psychiatrische issues binnen hun maatschappelijk kader staan hier zij aan zij in alfabetische volgorde. We lopen er rakelings langs. We zijn wat laat.

Vinger aan de pols

Wat verder staat een lange vergadertafel. Ik schuif aan tussen de wijze mensen. Met zijn allen zijn de aanwezigen betrokken in het Bloedtestverhaal. Zij vormen het theoretische luik. Zij staan borg voor de omkaderende informatie over de bloedtestproblematiek, tot dewelke iedereen straks toegang moet krijgen, want van ieders belang.

Het gezelschap belichaamt wat ze hier ‘het membraan’ noemen binnen Bloedtest. Ja, mijn collega’s vonden er destijds niks beters op dan het project in zijn deelaspecten te vertalen in termen als DNA, de genen, de cel en dies meer. Komt daar dan als vanzelf bij: het membraan. Cellen worden nu eenmaal omgeven door een celmembraan. Welnu, je gelooft het niet maar deze suppoost bevindt zich vandaag onder ‘de membranen’. Toegegeven, het is voor een bescheiden zaalwachter als ik niet altijd makkelijk om bij de les te blijven. Maar ik moet én wil mee in zee. Het gaat hier wel degelijk om Bloedtest. Het gaat hier over waar het met ons allen naartoe gaat!

Niemand onberoerd

De ‘membranen’ buigen zich over alles wat te maken heeft met de bloedtest: de medische innovaties, het ingrijpen in de mens, de genetische (on)maakbaarheid van de mens en zoveel meer. Dit kan niemand onberoerd laten, toch?
Waar de kunstenaars ontegensprekelijk hun betrokkenheid aan het botvieren zijn in straffe kunstwerken, nemen deze lieden het publieke debat voor hun rekening. En dat blijven zij aanzwengelen tot ver na het totaalkunstwerk, laten ze verstaan. Zij houden de vinger aan de pols van deze geruisloze evolutie, die niet stopt bij een Walking Opera.

Geruisloos

Maar geen genen, geen cel zonder membraan, moeten ze hebben gedacht. En daarvoor hebben mijn collega’s me meegetroond naar deze meeting.
Mijn broodheer huivert bij de gedachte dat onze medische en technische evoluties geruisloos de samenleving binnen sluipen. Ik ben het daarmee eens. Wat zich geruisloos aandient, daarvoor moet je waakzaam zijn, leerde mijn gezonde mensenkennis. Iets wat sluipt, vertrouw je best niet, als je het ondergetekende vraagt. Vannacht ligt hij vast wakker. Vrees ik.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *