Hopen dat het troost

Ik wrijf op allerlei manieren de tranen weg van mijn gezicht. Ik hou mijn adem in. Het past nu niet om luid te zitten snotteren maar het blijft maar komen. Opgeborgen verdriet stroomt naar buiten.  

24 Wochen

De film ‘24 Wochen’ wordt opnieuw gedraaid in de Budascoop, het paradijs van de andere en de betere film. Die film begint vrolijk en grappig. Een cabaretière staat mooi opgemaakt, pril zwanger te wezen op een podium. Ze draagt een uitdagend kleedje met glitters en hoge hakken. Haar bolle buikje tekent zich duidelijk af. Het staat haar wel. Ze vraagt aan haar publiek of er hen iets opvalt en geeft zelf het antwoord. Ja, ze heeft mooie nieuwe schoenen aan. Grote hilariteit

Een verscheurende keuze

De sfeer van de film keert 360° als ze te horen krijgt van de gynaecologe dat er iets fout is met de foetus. We krijgen afwisselend beelden te zien van binnen in de baarmoeder en van het kolkende leven buiten. De film gaat over verdriet, schuld, woede en twijfel. We zien liefde, we zien ruzie en onzekerheid. Ook al is het koppel gewoon veel samen te doen, geleidelijk aan staat de vrouw alleen voor een verscheurende keuze. Op de allerlaatste knip houdt de man haar hand vast, streelt zacht door haar haar. Ze schreeuwt het uit, slaakt een dierlijke kreet. Als ze leeg in haar bed ligt, kruipt haar andere dochtertje onder haar T-shirt om de holte in haar buik te vullen.

De hele zaal is muisstil. 

Drie vrouwen stappen op het podium als de generiek stilaan en geruisloos over het doek schuift.
De middelste dame is een zorgverlener, een specialiste in het luisteren naar mensen die moeilijke beslissingen nemen. Naast haar zit een mama van drie kinderen. Het oudste meisje heeft Down. Aan haar andere zijde zit een jonge huisartse. Ze heeft haar tweede zwangerschap laten afbreken. We zijn met de hele zaal getuige van hun breekbare verhaal. De stemmen zijn zacht, het lijkt alsof het publiek mee de adem inhoudt. De film geeft zeer goed weer hoe je je voelt. Dat beamen ze alle twee. Ze zeggen ook dat het verscheurend is, dat het moeilijk is, dat er geen eenduidige antwoorden bestaan, dat er heel veel gradaties zitten tussen zwart en wit, dat je er nooit uitgeraakt maar dat we het wel bespreekbaar moeten maken. 

Ze zeggen ook dat het andere mensen van hen gemaakt heeft, sterker en kwetsbaarder tegelijk. 

Anderen vooruit helpen.

De Cabaretière gaat uiteindelijk opnieuw op de planken staan. Ze getuigt als mediafiguur. Als iemand haar vraagt waarom, zegt ze dat ze hoopt dat ze hiermee anderen vooruit helpt. Ik kan toch geen grote bek opzetten en moppen vertellen beroepshalve en dan privé zwijgen?

Misschien is dit ook wel een van de dingen die een Kunstenorganisatie als de onze moet doen? Vooral niet zwijgen en tonen dat er heel veel grijswaarden zijn. Het taboe doorbreken. Tonen zonder te oordelen. Het publiek confronteren. 

En hopen dat het troost.

De vrouwelijke suppoost 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *