De suppoost in trance 

‘Heb je de koffie al gezet?’

vraagt Rigobert me aan de inkom van de Budatoren. Over ‘met de deur in huis vallen’ gesproken. Ik heb Rigobert nooit eerder ontmoet. Hij heeft zo te zien geen nood aan een introductie. Rigobert talmt niet of nooit, denk ik. Het is heerlijk om met mensen om te gaan zonder prietpraat, zonder strategie. Onomwonden en doodeerlijk. Zat de wereld maar zo in elkaar…

Timbres

Met zijn achten zijn ze vandaag. Acht zangers plus Diederik, de dirigent, en Pol, de tovenaar, thuis in klanken en elektronica. Diederik pakt het meteen didactisch aan en probeert stemmencombinaties uit, met aandacht voor de verschillende timbres. Terwijl alle mogelijke schakeringen worden verkend, zet Pol de drone in. Die bestaat uit de combinatie si en fa#. Sinds kort hebben ze die omgedoopt tot 0506. Bedenker Kris gaf er toen een heel intelligente uitleg over. Heel plausibel allemaal maar ik snapte er geen jota van. Over muzikale inhouden, daar spreek ik me niet over uit. Maar ik ga er prat op dat ik hoor wanneer iets bedenkelijk klinkt. 

Meeslepend
De drone blijft lopen. Hij pulseert, ik voel het aan het geklapper binnenin mijn lichaam. Destijds vroeg ik me nog af wat die si fa# met een mens doet. Vandaag brengt klaarheid. Ik kan het niet onder woorden brengen maar het komt binnen.

Een zanger staat op. Ashley heet hij. Hij heeft een microfoon in de hand en zingt rechtopstaand. Zijn nasale stem boort zich door de achtergrondstemmen. Die neuriën, fluisteren en prevelen een vreemdsoortige combinatie van West-Vlaams en Swahili, als je het mij vraagt. Vreemd maar meeslepend.

Ik moet de controle loslaten want die kop-, keel- en neusstemmen nemen bezit van me. In mijn hoedanigheid van werkelijke zaalwachter zou dat wellicht vreemde effecten opleveren voor de bezoeker. Maar mijn gehoor blijft intact. Mijn oren horen dat het goed is en spitsen zich des te meer. Het maakt mijn dag nu al hoogst geslaagd, ofschoon ik nog een halve te gaan heb. We klokken de eerste halve sessie af op lunchtime. Op verzoek van Rigobert zet ik de tweede kan koffie. 

Goesting en respect
Om beurten komen de zangers aan bod. Diederik geeft ze vrijheid. Maar het omgaan met vrijheid is wel degelijk een opgave, moeilijker dan vermoed. De zangers zitten echter duidelijk in een goeie flow en geen enkele uitdaging brengt ze van hun stuk. Er is goesting en respect voor elkaar. 

Deze repetitie maakt nu al duidelijk dat de menselijke stem, met haar schoonheid en haar breekbaarheid, haar vermogen en haar onvermogen, vele zielen in beroering zal brengen. Dat alleen al verdient nog een derde kan koffie, Rigobert!

Groeten van de suppoost

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *