ONVERVREEMDBAAR

Brieven.

Ted Oonk, Milou Abel en Monicque Smallegange werken in de bibliotheek van het Museum Dr. Guislain in Gent.
Ik hou me wat op de achtergrond en bestudeer de rekken met ontelbare boeken over de geschiedenis van de psychiatrie, dikke boeken over psychologie en boeken over outsiderkunst.

De drie dames laten zich niet intimideren door de obligate stilte in de ruimte. Ze zijn blij dat ze elkaar terugzien en kwebbelen er op los. Ze schrijven elkaar al maanden aan een stuk brieven. Brieven over de Niptest, over empathie, over aanraken of over zorgen voor elkaar. Brieven over wat er gebeurt in hun leven. Brieven over gewone dingen en grote bijzonderheden.

Ik hoop dat het allemaal goed komt.

Milou slaat haar computer open. Ze heeft een handige, kleine, draagbare luidspreker mee die feilloos op bluetooth werkt. De ruimte van de bib vult zich met de klanken van een lied. Een tijdje geleden heeft Monicque haar gedicht op muziek gezet.
Een breekbare stem vult de ruimte.
Ik hoor de tekst:
twee handen met tien vingers
twee voeten met tien tenen
alles kunnen gebruiken
twee benen die goed kunnen lopen
ik hoop dat het allemaal goed komt met het ongeboren kind

Daarna herhalen de woorden zich.
Het gedicht wordt een kwetsbaar lied.
Ik krijg kippenvel.
Mijn keel snoert dicht.
Gelukkig verwacht geen mens dat een suppoost haar mond open doet.
Ontroering belet me het spreken.
Ook de drie Nederlandse dames zwijgen.
En voor Nederlanders is dat dubbel stil!

Toegedekte levensverhalen.

Eenmaal de klank hervonden, beginnen de drie opnieuw honderduit te kletsen.
Ze zijn van plan hier twee volle dagen te werken. Monicque blijft in Gent slapen. Een heel georganiseer. Haar zoontje is op logement bij haar moeder.
Ze hebben er duidelijk zin in.
De brieven komen boven.
En worden verspreid over de grote tafel.
Er komen blaadjes op te liggen. Alles wordt zorgvuldig gesorteerd per maand.
Het oogt als een intiem geheel, toegedekte levensverhalen.

Ik denk onvermijdelijk aan het gedicht Onvervreemdbaar van Ida Gerhardt.
Ik ken het uit het hoofd en zeg het binnensmonds op:

Onvervreemdbaar.

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kinds af aan.

Onvervreemdbaar is een vreemd woord.
Het betekent niet overdraagbaar op iemand anders…
Net als die brieven, net als het leven, denk ik dan.

Groeten de vrouwelijke suppoost.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *