Ik ben een zuurstofconsument

Intens stil-leven

Arnaud Rogard moet opgehaald worden bij theater de Figuranten in Menen en naar huis gebracht in Stasegem. Ik speel dolgraag chauffeur voor hem. De ganse reis zitten we dan naast elkaar zonder woorden. Enkel Klara op de radio en genieten. On the road met Arnaud is stil maar intens leven. Hij rijdt zelf niet met de auto en de hulp voor mensen met een beperking op ons openbaar vervoer is dusdanig miserabel georganiseerd dat we het opgegeven hebben. Hoe jammer!

Hein Mortier en Arnaud Rogard

100% – Focus

Vandaag kom ik een uurtje vroeger. Dan kan ik hem aan het werk zien. Sinds december vorig jaar werkt hij samen met regisseur Hein Mortier, artistiek leider van de figuranten aan een nieuw theaterstuk in opdracht van het project Bloedtest.
Ik sluip naar binnen en merk beide heren voorovergebogen aan tafel. Ze ontcijferen moeilijke woorden. Die dan, als ik het goed begrijp, Arnaud van buiten leert. “Zuur-stof-con-su-ment”, amai ik merk onmiddellijk een heel hoge concentratie krakende hersencellen. Maar Arnaud plooit niet en bijt zich vast in de tekst: 100% focus.
De tekst is geschreven door een zekere Paul (Pouvreur nvdr) en ondanks hij in dialoog ging met Arnaud, houden de zinsconstructies weinig rekening met de verstandelijke beperking. Ik begrijp het niet meteen maar laat niets merken, wil hun werkproces nu niet ophouden.

Moeilijk-maar-mogelijk

Tot slot van de repetitie brengen ze de tekst samen met de bewegingen die ze eerder ingeoefend hebben. Onmiddellijk weet ik waarom ik hier zo graag kom. In een wenk gebeurt iets magisch. Ondanks de afwezigheid van een publiek tovert Arnaud een blik op zijn gezicht die mij bij het nekvel neemt. Dan ontstaan kleine bewegingen vanuit zijn vingers die uiteindelijk heel traag zijn ganse lichaam in een verkleinde oervorm brengen. En net in die oncomfortabele houding zegt Arnaud zijn tekst feilloos op.

Omdat ik zo verward toekijk vertelt Arnaud mij het ganse verhaal en verduidelijkt Hein me hoe ze te werk gaan. Weet je, het doet deugd om te zien hoe hard mensen werken om iets persoonlijks te maken. En welk ingenieus systeem ze uitvinden om de moeilijkste zaken toch mogelijk te maken. En straks, ik voel het nu al, zullen ze het publiek bij het nekvel nemen.

Groeten,
Suppoost met knieprobleem

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *