Vroege vogels

Vroege vogels

Een Leporelloboek wordt het. Een zigzagboek dat opengevouwen en languit minstens tien meter lang meet. Christoph, een van de twee kunstenaars, schrikt zelf van de snelle voortgang. De twee zijn amper driekwart bezig en het lijkt erop dat het boek wel minstens honderd meter lang wordt, het scenario van het verhaal en de vaart in acht genomen!

Het is nog geen acht uur in de morgen wanneer ik de Kortrijkse binnenstad binnenrijd. Ik was vandaag vroeg uit de veren en stak een tandje bij, want ik moest de twee voor zijn om hen goed en wel te ontvangen aan de Overkant. Christoph Bruneel en Dominique Beun zijn nogal matineus van aard. In gewone mensentaal staan ze bekend om hun ochtendlijke daadkracht, welteverstaan. Ik kruis ze in tegengestelde richting, alsof ze reeds lang voor het ochtendgloren door de ontwakende stad aan het ronddwalen zijn. Rondjes lopen, de tijd doden, tot die arme suppoost eraan komt. Ai.
Tja, ik, die naar mijn overtuiging en discipline altijd tien minuten te vroeg verschijn (ik wil niks aan het toeval overlaten), zal mijn conditionering geweld moeten aandoen om die twee voortaan op vrijdagochtend op hun wenken te bedienen.

Een uitgesponnen verhaal

Haastig schenk ik hen een kop koffie in. De twee zijn harde werkers. Zelfs koffie is voor hen geen noodzaak. Het zijn geen woordenverspillers maar mannen van de daad. En dat laat zich meteen voelen. De eerste passage van hun boek wordt al snel bevolkt door dames. Meestal naakt, soms schaars gekleed, met Schotse rokjes – van dat soort. Een woud van dames.
‘Kwaliteit’, zegt Dominique tussendoor. ‘De meisjes!’, vervolledigt hij. Alsof hij de hoofdrolspeelsters in een uitgesponnen verhaal introduceert. De eerste passage in wording ligt er al snel weelderig bij. De opengevouwen papierstrook steunt op tafels en stoelen, over een lengte van om en bij vier meter.

De dames loodsen mijn blik mee door de intro van het verhaal. Van bij aanvang staan ze behoorlijk wild, als je het mij vraagt. Maar die extase gaat snel liggen. Enkele passages verder vallen ze precies stil en worden devoot. Gek, maar iets in mij zegt dat dit niet pluis is. Of vals alarm. Er staat vast wat te gebeuren, voor zover ik het duo Bruneel – Beun ken en al aan het werk zag in andere tijden. Een suppoost heeft een goed getraind geheugen; die zet je niet snel op het verkeerde been.

Voortdoen en niet omzien

Het voelt heel comfortabel aan met een koppel van dit allooi in de buurt. Alsof ze al jaren onophoudelijk een stel vormen en woordenwisselingen al lang ballast zijn geworden. Af en toe een woord mompelen onder het werken, ja, maar karig en onbewust. En verder vooral voortdoen en niet omzien.
Gelijk twee monniken zitten ze over hun tekenbladen gebogen. In schril contrast met wat het verhaal lijkt te worden. Want ik verneem tussen de regels door dat er nog een dosis bedreiging en spanning op ons afkomt binnen het verhaal. Maar dat is voor de volgende elf werksessies. Ik laat ze in hun stille ijver en bedwing mijn nieuwsgierigheid. Volgende vrijdag zijn ze hier immers terug. En wordt het heel vroeg opstaan.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *