Vreugdevol afsluiten

Normalisering

Cake met bearnaisesaus? Maak dat de kat wijs. Laurence smeert bearnaisesaus op haar sneetje cake. Tony, haar vriend en artistiek kompaan is er gerust in. Frank, Robbert en ik kijken elkaar vol ongeloof aan en onderdrukken een schaterlach.
‘Vind jij dat echt lekker?’, vraagt Robbert haar. Ze knikt, meer dan overtuigd van haar smaak. Artiesten hebben lak aan normalisering, zeker waar het smaak en keuzes betreft, denk ik dan.

Schaarste

Het is 1 uur in de namiddag wanneer ik er aan kom. Het atelier van kunstenaarsduo Robbert & Frank ligt in een woonwijk aan de rand van Gent. Het is er bar koud. Behalve in het afgezonderde gedeelte waar zij al drie uren ijver achter de rug hebben. Daar blaast een warme luchtkanon warmte de ruimte in, wat aan hun vereiste fijne motoriek tegemoetkomt.
Het is schaftijd. Het is restjes eten: de laatste werkdag voor Kerst en de provisie raakt op.
Maar kunstenaars kunnen en moeten nu eenmaal met schaarste leren omgaan, heb ik geleerd. Ze moeten met weinig tevree zijn; de beste creaties voltrekken zich immers niet vanuit een luie, luxueuze zetel van behaaglijkheid. Of ben ik teveel romanticus?

Archeologische vindplaats

Mijn blik tast de kleine ruimte af en ik ben verrukt bij het zien van wat het viertal reeds presteerde. In het kader van hun ruimtelijke ingreep werken zij aan de keramische bestanddelen ervan. Zorgvuldig boetseren ze hun archeologische vindplaats. Verspreid op planken liggen de vele keramische stukken die straks de oven in moeten: tegeltjes liggen, naast andere getuigenissen van een verleden, netjes geordend te wachten op hun bakbeurt.

Vandaag kreeg ik nog wat extra werk mee vanuit de Overkant. Ik verschuil me achter de houten afscheidingswand, een wand van om en bij anderhalve meter hoog waartegen een werkblad bevestigd is. Ik kan er aan de slag en zo stoor ik het viertal niet.

Stilte

Het is stil. Maar niet zomaar stil. Het is alsof de stilte zich vult met een voelbare intensiteit. Je zou het een condense ruimte- en tijdsbeleving kunnen noemen. Een stilte met een densiteit, waar chemie hangt. En gelukzaligheid ook. ‘Zalig’ om in een omgeving als deze zijdelings mee te mogen werken en het jaar ‘vreugdevol’ af te sluiten, en reikhalzend uit te zien naar dat gigantische 2019.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *